Regioplan en het Amsterdam Center for the Study of Lived Religion van de Vrije Universiteit hebben in opdracht van het ministerie van OCW onderzoek uitgevoerd naar de mate waarin cultureel-etnische en religieuze Lesbiennes, Homoseksuelen, Biseksuelen en Transgenders (LHBT’s) onvrijheid ervaren om hun seksuele oriëntatie en gedrag vorm te geven op een door hen gewenste wijze, de wijze waarop zij met deze onvrijheid omgaan en de mate waarin hulpverleningsinstanties zicht hebben op de hierboven genoemde problematiek en daarop inspelen.

Het onderzoek laat zien dat er duidelijk behoefte bestaat aan hulp en dat de betrokkenen die vooral zouden willen (hebben) ontvangen van professionals en, anderzijds, van LHBT-zelforganisaties. Van zo’n professional verwachten ze dat het een goede vertrouwenspersoon is die ervaring heeft met de doelgroep en een gedegen opleiding achter de rug heeft. Veel minder belangrijk vinden ze persoonsgebonden kenmerken van de hulpverlener.

Gespecialiseerde voorzieningen (van zowel professionele als zelforganisaties) zijn vrijwel alleen te vinden in de grote steden. De kennis van specifieke problematiek is maar op een beperkt aantal plekken aanwezig en de weg daarnaartoe is lang en hobbelig, doordat hulpverleners in de eerste lijn (huisartsen, maatschappelijk werkers e.d.) onvoldoende op de hoogte zijn van de mogelijkheden die er in den lande bestaan, of onvoldoende sensitief zijn voor de bijzondere moeilijkheden waar de betrokkenen zich voor gesteld zien. Informatie op het internet voorziet slechts ten dele in deze behoefte.

Wat is het effect van de gekantelde werkwijze bij de uitvoering van de Wmo? Over die vraag boog de Rekenkamercommissie van Baarn zich. Regioplan hielp de commissie daarbij. We voerden groepsgesprekken met Wmo-cliënten over hoe zij ‘de Kanteling’ ervaren en in hoeverre zij zich geholpen voelen. Het onderzoek leverde relevante informatie op voor de decentralisatie van de AWBZ, aangezien daarbij wordt voortgebouwd op de ideeën over eigen kracht, sociaal kapitaal en het primaat van preventie achter de Kanteling.

Het rapport is hier te vinden, onder afgeronde onderzoeken.

Het onderwijs is samen met de gemeente verantwoordelijk voor het bieden van zorg aan leerlingen die extra ondersteuning nodig hebben. De zorg voor jeugd is sterk in beweging. Regioplan heeft daarom samen met de Delftse Rekenkamer onderzoek gedaan naar het functioneren van de zorgstructuur rondom leerlingen en de aansluiting tussen de zorg binnen het onderwijs en het gemeentelijk beleid rond zorg voor jeugd. Het rapport biedt de Delftse gemeenteraad handvatten voor het oppakken van haar kaderstellende en controlerende taak ten aanzien van de (nieuwe integrale) zorg voor jeugd.

In het najaar van 2013 voerde Regioplan samen met Projects on Women’s Rights (PoWR) een genderscan uit naar de aanpak van huiselijk geweld in Nederland. Hier kwamen diverse verbeterpunten uit naar voren. Die pakten we in de periode 2014-2016 samen met PoWR, Atria en Movisie op in de ‘follow-up’ van de genderscan. De follow-up richtte zich op het creëren van draagvlak bij gemeenten, partners in de ketenaanpak en professionals in de uitvoering. Daartoe zijn praktische instrumenten voor deze doelgroepen ontwikkeld en is inzichtelijk gemaakt wat de meerwaarde is van gendersensitief handelen. Daarbij staat voorop dat de aanpak van huiselijk geweld in Nederland systeemgericht is en ook moet blijven; gender is een noodzakelijke en waardevolle aanvulling die deze aanpak (nog) effectiever maakt.

De voorbereidingen op de decentralisatie van de AWBZ zijn in volle gang. Diverse gemeenten hebben al waardevolle ervaringen opgedaan met het anders organiseren van zorg en ondersteuning op lokaal niveau. Regioplan bracht voor de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ) goede voorbeelden in kaart, en droeg daarmee bij aan het RVZ-advies ‘Gemeenten, gezondheid en zorg’. De quickscan onderstreept het belang van sociale samenhang, het betrekken van en investeren in burgers. Een integrale aanpak en maatwerk zijn geen loze termen, maar voegen daadwerkelijk kwaliteit toe aan het leven van mensen met een ondersteuningsbehoefte.



Het advies van RVZ vindt u hier.

In 2012 ondertekende Nederland het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (Verdrag van Istanbul). Het is de bedoeling dat dit verdrag op termijn ook van kracht wordt in Caribisch Nederland. Daarom heeft Regioplan onderzocht wat de stand van zaken met betrekking tot huiselijk geweld op deze eilanden is. Ook is nagegaan wat er nodig is om in dit gebied te komen tot een volwaardige, en bij de problematiek en aard van de eilanden passende, sluitende aanpak van huiselijk geweld en kindermishandeling. Medio 2014 worden afspraken gemaakt tussen de Nederlandse regering en Caribisch Nederland over het daadwerkelijk vormgeven van die aanpak.

Het Tijdschrift Kindermishandeling bracht in oktober 2013 de GGZ-special uit: herstel na een traumatische ervaring. In deze special is onder meer een artikel opgenomen over de hulp aan mishandelende kinderen.

Het artikel beschrijft dat de afgelopen tien jaar het aantal telefoontjes naar de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling bijna is verdubbeld. Leerkrachten, hulpverleners, politieagenten en buren trekken steeds vaker aan de bel als ze denken dat een kind wordt mishandeld. Meestal zijn hun zorgen terecht. Krijgen deze kinderen dan ook de hulp die zij nodig hebben? Het artikel beschrijft dit, onder andere door te refereren naar het onderzoek van Regioplan over hulpverlening aan kinderen die getuige zijn van huiselijk geweld.

U kunt het artikel hier lezen.

Het onderzoek, dat is uitgevoerd voor de Rekenkamercommissie van de gemeente Amersfoort, laat zien dat de gemeente er in beleid en uitvoering sinds begin 2012 in is geslaagd om de kanteling van de Wmo vorm te geven. Zowel de consulenten als de cliënten zijn in grote lijnen tevreden over het functioneren van dit proces.



Het doel van het beleid is mensen dusdanig te compenseren in hun beperkingen dat zij volwaardig kunnen deelnemen aan het maatschappelijk verkeer, terwijl zij daarbij tegelijkertijd minder een beroep doen op de individuele voorzieningen die de gemeente in het kader van de Wmo verstrekt. De gemeente houdt echter geen zicht op de mate waarin dit doel bereikt wordt. Evenmin is duidelijk wat de meerwaarde is van de kantelgesprekken, waarin fors wordt geïnvesteerd. Het enige goed zichtbare effect van het nieuwe beleid, namelijk de afname van het aantal aanvragen en de kostenbesparingen die in 2012 ten opzichte van 2011 zijn behaald, wordt waarschijnlijk vooral veroorzaakt door het feit dat inwoners minder vaak recht hebben op een voorziening, niet door de toegenomen nadruk op eigen kracht en sociaal netwerk.

Bijna vijf jaar na inwerkingtreding van de Wet tijdelijk huisverbod is de wet veelvuldig onderwerp geweest van evaluaties op lokaal en landelijk niveau. Uit dergelijke evaluaties komen vaak knelpunten naar voren met betrekking tot bijvoorbeeld gemeentelijke werkprocessen of de personele capaciteit van hulpverleningsinstellingen. Slechts beperkt geven de evaluaties zicht op juridische knelpunten in de uitvoering. In 2013 werd een inventariserend onderzoek uitgevoerd, juist op dat thema. In dit artikel komen de belangrijkste bevindingen uit die studie aan bod. Belangrijkste conclusie: er is vooral veel onduidelijkheid over de rechterlijke uitleg van (bepaalde elementen van) de wet. Knelpunten die nopen tot een wetswijziging zijn op grond van het onderzoek niet aan te wijzen.



Het artikel is hier te lezen (abonnement).

De gemeente Leeuwarden bereidt zich voor op de transities (jeugdzorg, participatiewet en overheveling AWBZ-WMO). Een belangrijk onderdeel van deze voorbereiding is het verkrijgen van inzicht in de mate en aard van de stapeling van de huidige voorzieningen op het brede domein van werk en inkomen, jeugdzorg en AWBZ/WMO en de huishoudens bij wie deze stapeling plaatsvindt.

Daarom heeft de gemeente Leeuwarden Regioplan en Partoer gevraagd deze overlap in kaart te brengen.



Het rapport is (nog) niet openbaar.