Een beslissing om met camera’s toezicht op de openbare orde en veiligheid te houden is in principe tijdelijk. Een beslissing over voortzetting blijkt in de praktijk lastig. Als de veiligheidssituatie ongunstig is, bestaat de neiging om het cameratoezicht te handhaven of te intensiveren. Als de veiligheidssituatie zich gunstig ontwikkelt, willen overheid en burgers de camera’s handhaven omdat ze klaarblijkelijk effectief zijn. Het lijkt erop alsof cameratoezicht dus nooit kan worden beëindigd. Wij hebben een beslisinstrument ontwikkeld om systematische en onderbouwde beslissingen over voortzetting, beëindiging of aanpassing van cameratoezicht te nemen. De uitkomst is gebaseerd op de ontwikkeling van de veiligheid in het gebied, de benutting van de camera’s en de bijdrage van camera’s aan het veiligheidsgevoel. Het instrument wordt in verschillende grote gemeenten toegepast.

Meer informatie?
Neem contact op met Ger.

De Diamantbuurt in Amsterdam-Zuid heeft een lange geschiedenis van jeugdoverlast. Sinds 2011 wordt cameratoezicht ingezet. De stadsbrede evaluatie van 2017 liet zien dat het cameratoezicht in de bestaande opzet niet langer proportioneel was. In opdracht van het stadsdeel Zuid hebben we een nieuw plan van aanpak gemaakt met een actuele probleemanalyse, een kleiner aantal camera’s en nieuwe doelen.

Het onderzoek voeren we uit in opdracht van het stadsdeel Amsterdam-Zuid.

Meer informatie?
Neem contact op met Ger.

Geweld hoort nergens thuis. Die titel heeft het landelijk actieprogramma voor de aanpak van huiselijk geweld en kindermishandeling meegekregen. Er is de afgelopen jaren veel geïnvesteerd in de aanpak, maar de aanpak is nog niet goed genoeg. De komende drie jaar werken betrokken partijen op het niveau van de Veilig Thuisregio’s aan een structurele verbetering van de aanpak. Elke regio wordt daarbij ondersteund door een regionaal projectleider. Die ondersteunt de totstandkoming van een regionaal plan van aanpak, begeleidt de uitvoering daarvan en stuurt op structurele borging van de resultaten. In de regio Rotterdam-Rijnmond vervult onze collega Katrien de Vaan deze functie de komende jaren.

Meer informatie?
Neem contact op met Katrien.

Hoe werk je vanuit zorg, welzijn en veiligheid samen aan ouderen langer veilig thuis laten wonen? Dat verkenden we in tien gemeentelijke pilots. In de pilots werd een aanpak ontwikkeld, gericht op het voorkomen en het effectief aanpakken van ‘ontspoorde mantelzorg’: mantelzorg die uitmondt in geweld door de mantelzorger tegen de zorgvrager. Daarvoor moeten de ketens van zorg, welzijn en veiligheid met elkaar verbonden worden. Het resultaat is de Basisaanpak ontspoorde mantelzorg.

Meer informatie
Meer weten over wat wij doen om ouderen veilig langer thuis te laten wonen? Kijk bijvoorbeeld naar onze ondersteuning aan het actieplan Ouderen en Veilige Handen; onze rol bij veilig financieel ouder worden; en ons onderzoek naar ouderenmishandeling.

Voor vragen kunt u contact opnemen met Katrien.

De aanpak van ouderenmishandeling heeft een impuls nodig. Dat schrijft minister De Jonge in zijn kamerbrief over ouderenmishandeling. Want ook al is er de laatste jaren veel op dit thema ingezet, we zijn er nog niet. Dat blijkt ook uit ons onderzoek onder gemeenten, waarin we de stand van zaken in de aanpak van ouderenmishandeling inventariseerden.

Op 4 oktober vergadert de Tweede Kamer over dit actuele thema. Er is nieuwe kennis over de aard en omvang van de problematiek: wij brachten die recent samen met Avans Hogeschool en de Leyden Academy on Vitality and Ageing in kaart. Maar hoe pak je het probleem effectief aan?

Ouderenmishandeling moet eerder en beter in beeld komen, worden gestopt en duurzaam opgelost. Dat vereist een nauw samenspel tussen zorg, welzijn en veiligheid. Dat samenspel beschrijven wij voor een specifiek onderdeel van ouderenmishandeling in de Basisaanpak Ontspoorde Mantelzorg. Deze aanpak is de afgelopen twee jaar in tien pilotgemeenten ontwikkeld.

Financieel misbruik van ouderen vereist weer een net ander samenwerkingsverband, waarin ook zakelijke partners een belangrijke rol spelen. Wij ondersteunen op dit moment de vorming van lokale allianties financieel misbruik in het hele land. Met deze (en andere) initiatieven werken betrokken partijen de komende jaren verder aan een effectieve aanpak van ouderenmishandeling, met als doel “veilig ouder worden”.

Meer informatie?
Neem contact op met Katrien.

De Rijksoverheid heeft zich met RUPS II tot doel gesteld om een landelijk dekkend aanbod te realiseren voor sekswerkers die uit de prostitutie willen stappen. De vraag is hoe het aanbod van zogeheten uitstapprogramma’s er nu uitziet. We onderzochten in hoeverre er sprake is van een landelijke dekking van ondersteuningsaansbod, hoe toekomstige structurele gelden verdeeld en beheerd kunnen worden en wat bekend is over de resultaten voor uitstapprogramma’s.

Landelijk dekkend netwerk

Vanaf 2014 is in grote delen van het land uitstapaanbod beschikbaar gekomen, er is echter nog geen sprake van een volledig landelijk dekkend netwerk. Om daar te komen is, 1) een fijnmaziger netwerk nodig zodat binnen een regio alle gemeenten worden bediend, en 2) een beter doelgroepbereik nodig. Nu zien we dat nog niet alle doelgroepen voldoende worden bediend, zoals mannelijke sekswerkers, illegale sekswerkers, thuiswerkers, transgender sekswerkers en slachtoffers van seksuele uitbuiting.

Toekomstige financiële systematiek

Een vervolg van RUPS zou een stimulans kunnen betekenen voor het nastreven van volledige landelijke dekking. Het continueren en doorontwikkelen van de subsidieregeling lijkt op het moment van de evaluatie de meest wenselijke financiële systematiek voor de verdeling van middelen. De subsidieregeling heeft aantoonbaar een aanjagende functie voor de realisatie van een volledig landelijk dekkend netwerk van uitstapprogramma’s én biedt de mogelijkheid om ervaren administratieve lasten te verminderen.

Resultaten RUPS-programma’s

Op basis van de voortgangsdocumentatie van RUPS-aanbieders ontstaat een indicatie van de totale jaarlijkse instroom (circa 650 sekswerkers) en uitstap (circa 300 sekswerkers). Kanttekening bij dit onderdeel is dat de beschikbare informatie weinig uniform bleek, onder meer als gevolg van gebrekkige richtlijnen voor verantwoording. Op basis van interviews met RUPS-aanbieders maken we op dat het succes van uitstapprogramma’s mogelijk samenhangt met een stevige samenwerking met gemeenten en ketenpartners, een hoge mate van inbedding in de lokale structuren van zorg en ondersteuning en aanhoudende betrokkenheid bij cliënten in alle fasen van de ondersteuning inclusief perioden van uitval en motivatieverlies.

Meer informatie?
Wij voerden de evaluatie uit in opdracht van het WODC van het ministerie van Justitie en Veiligheid, en in samenwerking met Cebeon, die advies uitbracht over de toekomstige inrichting van de financiële systematiek.

In de naoorlogse periode hebben de autoriteiten in Nederlands-Indië en Nederland zich op het standpunt gesteld dat zij geen volledige salarissen hoefden uit te keren om te voorzien in de inkomensderving van voormalig gouvernementsambtenaren en militairen behorend tot het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) tijdens de Japanse bezetting. In december 2015 is de Uitkeringsregeling Backpay door het kabinet ingesteld om, door middel van een eenmalige uitkering, tot morele genoegdoening te komen voor voormalige ambtenaren en militairen die gedurende de oorlogsjaren in Nederlands-Indië geen of geen volledig salaris hebben ontvangen. De Uitkeringsregeling is uitgevoerd door de Sociale Verzekeringsbank (SVB) en eindigde (na een verlengingsperiode van een jaar) van rechtswege op 31 december 2017. De staatssecretaris van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) heeft aan Regioplan de opdracht gegeven de uitvoering van deze regeling te evalueren.

Met de klantwaardering voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State blijkt het goed gesteld te zijn. Zowel professionals als justitiabelen tonen zich over het algemeen tevreden over de kwaliteit van de dienstverlening. Maar verbeterpunten zijn er zeker ook. Beide groepen respondenten zijn niet erg tevreden over belangrijke thema’s als doorlooptijden en ‘de mate waarin men heeft gekregen waarop men recht meent te hebben’. Daar liggen dus uitdagingen voor de komende periode.

Hoe worden de mensenrechtelijke verplichtingen jegens meisjes en vrouwen met een beperking wat betreft bescherming tegen geweld ingevuld in beleid en praktijk?
In dit onderzoek, dat in opdracht van het College voor de Rechten van de Mens is uitgevoerd, is de stand van zaken in Nederland rond het VN-verdrag en de verplichtingen die voortvloeien uit het Verdrag van Istanbul, geïnventariseerd. Het onderzoek bestond uit een beleidsanalyse van wet- en regelgeving, een deskresearch naar relevante praktijkinterventies, een klankbordbijeenkomst en interviews met experts en betrokkenen uit beleid en praktijk. Het laat zien dat de bescherming van deze doelgroep tegen geweld zowel in beleid als in de praktijk meer aandacht behoeft.

Meer informatie?
Neem contact op met Katrien.

Het Familiecontact heeft tot doel familieleden (vaders, moeders, broers, zussen) te ondersteunen in het leren omgaan met het gegeven dat een familielid is geradicaliseerd. Het project wordt uitgevoerd door het Landelijk Steunpunt Extremisme (LSE). Het Familiecontact is een vorm van lotgenotenondersteuning en bestaat uit een aantal bijeenkomsten die om de paar weken worden georganiseerd. Tijdens deze bijeenkomsten worden de deelnemers geïnformeerd over relevante thema’s inzake radicalisering. Daarnaast is er ruimte voor de deelnemers om hun ervaringen met elkaar te delen onder begeleiding van een psycholoog en een groepsbegeleider.

De methodiek van het Familiecontact was gedurende het traject volop in ontwikkeling en heeft zich tijdens de duur van het project moeten uitkristalliseren. Om de methodiek te optimaliseren is er synchroon aan de ontwikkeling van de methodiek in opdracht van het ministerie van SZW en VWS een onderzoek uitgevoerd door ons. Het onderzoek had tot doel aan de hand van de ervaringen van de deelnemers en begeleiders van het Familiecontact, de methodiek te beoordelen op de zogenoemde werkende mechanismen. Tevens had het onderzoek tot doel om (vanuit het oordeel over de effectiviteit) te bekijken op welke manier het Familiecontact in een eventueel vervolg vormgegeven zou kunnen worden.

Uit onze evaluatie is gebleken dat het project Familiecontact er goed in is geslaagd de familieleden te ondersteunen en hen meer weerbaar te maken tegen extremisme en radicalisering. Het project verdient navolging, want er is nog veel behoefte aan een dergelijke vorm van ondersteuning. De beste manier om het project te continueren is een landelijk geverifieerd inhoudelijk aanbod op een laagdrempelige wijze (boven)lokaal dan wel regionaal aan te bieden.

Meer informatie?
Wilt u meer informatie over de resultaten van onze evaluatie of wilt u weten wat wij voor u kunnen betekenen? Neem dan contact op met Frank.